«لغت نامه دهخدا»
[تَ / تِ بَ تَ / تِ] (اِ مرکب) بوت ابر بوت. بوط ابر بوط. از آلات کیمیا و آن بوته ای است که آنرا در زیر، سوراخی باشد که آن را بر بوتهء دیگری نهند و نیک به یکدیگر بپیوندند و فلز را در بوتهء زبرین ذوب کنند و ذوب شده، به بوتهء زیرین ریزد و خبث و وسخ آن در بوتهء زبرین برجای ماند. (یادداشت بخط مؤلف).