بوستان سرا

«لغت نامه دهخدا»

[سَ] (اِ مرکب) بوستان. باغ. باغی که در صحن خانه سازند :
درخورد بوستانسرای ترا
زهره و مشتری تماشایی.
سیدحسن غزنوی (دیوان چ مدرس رضوی ص 178).
به هرات رفتند و ببوستانسرای ملک درآمدند. (انیس الطالبین ص134).
در بوستان سرای تو بعد از تو کی بود
خندان انار و تازه بِهْ و سرخ روی سیب.
سعدی.
رجوع به بستانسرا و بستانسرای شود.