بوسه جای

«لغت نامه دهخدا»

[سَ / سِ] (اِ مرکب) جایی که بر آن بوسه دهند. (آنندراج). لبها. (ناظم الاطباء). بوسه گاه :
ز غیرت دو لب من دو دیده خون گردید
چو آستانهء تو بوسه جای خویش کنم.
امیرخسرو (از آنندراج).
زهره دیداری که آتش عشق او آب حیات جانها بود و خاک درگاه او بوسه جای دلها. (سندبادنامه).