بوسه گه

«لغت نامه دهخدا»

[سَ / سِ گَهْ] (اِ مرکب) بوسه گاه. بوسگاه :
با چنان بوسه گه آنگاه زمین بوسه کنی
بر وزیری که امام است و امامی که وزیر.
سوزنی.
بوسه گه آسمان نعل سمند تو باد
نورده آفتاب بخت بلند تو باد.خاقانی.
ناقه ای کو پای بر یالش نهد
بوسه گه هم پای و هم یالش کنم.خاقانی.
رجوع به بوسه گاه شود.