بویژه

«لغت نامه دهخدا»

[بِ ژَ / ژِ] (قید مرکب) خصوصاً. مخصوصاً. علی الخصوص. (ناظم الاطباء) (فرهنگ فارسی معین) :
به هر کار مشتاب ای نیک بخت
بویژه بخون زآن که کاری است سخت.
فردوسی.
بترسم ز آشوب بدگوهران
بویژه ز دیوان مازندران.فردوسی.
که چونین سخن نیست جز کار زن
بویژه زنی کو بود رای زن.فردوسی.
|| امیدوار. (ناظم الاطباء).