بهانه ساز

«لغت نامه دهخدا»

[بَ نَ / نِ] (نف مرکب)بهانه فروش. بهانه سازنده. عذرآورنده. (فرهنگ فارسی معین). || پوزش آورنده. (ناظم الاطباء). || ادعای بی جا کننده. (ناظم الاطباء) (فرهنگ فارسی معین). || حیله کننده. (ناظم الاطباء). || سازندهء دست آویز و واسطه و سبب :
افزار سخن نشاط و ناز است
زین هر دو سخن بهانه ساز است.نظامی.