بهانه نهادن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ نَ / نِ، نِ / نَ دَ] (مص مرکب) عذر بیجا آوردن :
خواب خویش اندر غم او چشم روشن بین من
دوش گم کرد و بهانه بر دل مسکین نهاد.
میرمعزی (از آنندراج).
گوش بر نغمهء ترانه نهند
دیدن باغ را بهانه نهند.نظامی (از آنندراج).