بهره دادن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ رَ / رِ دَ] (مص مرکب)حص. (منتهی الارب). حصه. حص. (دهار). نصیب دادن :
اینجا ز بهر آن ز خدائیت بهره داد
کاین گوهر شریف مر آن هدیه را بهاست.
ناصرخسرو.
زبان بگشاد شاپور سخنگوی
سخن را بهره داد از رنگ و از بوی.نظامی.
|| سود دادن. فائده دادن.