بهشت آباد

«لغت نامه دهخدا»

[بِ هِ] (اِ مرکب) کنایه از دنیا است :
چو سرو باش تهیدست فارغ از هر بد
چو نخل باش ستوده در این بهشت آباد.
سعدی.