بهشتی صورت

«لغت نامه دهخدا»

[بِ هِ رَ] (ص مرکب)آنکه صورتی تر و تازه دارد. بهشتی روی. زیبا :
بهشتی صورتی در جوف محمل
چو برجی کآفتابش در میانست.سعدی.