بی چرا

«لغت نامه دهخدا»

[چِ] (ص مرکب، ق مرکب) بی چون و چرا. غیرقابل اعتراض. مسلم :
بسبق خدمت و فرمان پذیری بی چرا و چون
ملک را در وزارت چون نبی را یار در غارم.
سوزنی.