بیخورشی

«لغت نامه دهخدا»

[خوَ / خُ رِ] (حامص مرکب)بی خوراکی. بی خوردی. بی طعامی :
چون من ز نهاد خویش پاکم
کی بیخورشی کند هلاکم.نظامی.
از بیخورشی تنم فسرده ست
نیروی خورندگیش مرده ست.نظامی.