بیدادمند

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ص مرکب) بیدادگر. (از ناظم الاطباء). (جهانگیری) (آنندراج). بیدادگر. بیدادوند. (ناظم الاطباء) (از آنندراج) :
در سینه حلقه ها شودم آه آتشین
از خامکاری دل بیدادمند او.خاقانی.
جفا بین ز گردون بیدادمند
چو من خسروی در چنین تخته بند.
امیرخسرو.