«لغت نامه دهخدا»
[دَ] (ص مرکب) (از: بی + دستور) بیرخصت و بی اجازه. (ناظم الاطباء). مقابل بدستوری. || بدخلق و گستاخ. || بیقاعده و بدون پیشرو. (ناظم الاطباء). و رجوع به دستور شود.