بیرونقی

«لغت نامه دهخدا»

[رَ / رُو نَ] (حامص مرکب)حالت و کیفیت بیرونق. کسادی. تق و لقی. ناروایی. عدم رواج :
تا نور جان و ظل خدائی نهفته خاک
بیرونقی بخلق خدای اندر آمده.خاقانی.
برونق توانم من این کار کرد
به بیرونقی کار ناید ز مرد.نظامی.
کار چو بیرونقی از نور برد
قصه بدستوری دستور برد.نظامی.