بی زینهار

«لغت نامه دهخدا»

(ص مرکب) (از: بی + زینهار) بی زنهار. بی امان. بی پناه :
آهویی را کرد صیادی شکار
اندر آخر کردش او بی زینهار.مولوی.
|| بی خوف و خدانترس. || که در آن امان و امنیت نیست. رجوع به زینهار شود.