بی سر و بی سامان

«لغت نامه دهخدا»

[سَ رُ] (ص مرکب)بی خانمان. دربدر. بی بضاعت :
نفسی سرد برآورد ضعیف از سر درد
گفت بگذار من بی سر و بی سامان را.سعدی.
|| پریشان حال و آشفته احوال با زندگی درهم. رجوع به بی سر و سامان شود.