بی سر و سامانی

«لغت نامه دهخدا»

[سَ رُ] (حامص مرکب) حالت و کیفیت بی سر و سامان. بیخانمانی. آوارگی. پریشانی :
سر و سامانی از این بی سر و سامانی نیست.
سعدی.