«لغت نامه دهخدا»
[بَ سَ ری ی] (ع اِ) یکی بیاسره. گروهی در سند که ناخداها آنها را برای محاربه با دشمن نوکر دارند. (ناظم الاطباء). رجوع به بیاسره شود.
