بیشترینه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ نَ / نِ] (ص عالی، اِ مرکب)اکثر. بیشترین : و خدای تو ای محمد خداوند فضل و رحمت است و لیکن بیشترینهء ایشان شکر نمی گزارند. (تفسیر ابوالفتوح ج 4 ص174). بیشترینه آنچه ایشان در آن خلاف میکنند. (تفسیر ابوالفتوح ج 4 ص174). اما بیشترینهء مردم آنند که نمی دانند. (تفسیر ابوالفتوح ج 4 ص374).