بیش خوار

«لغت نامه دهخدا»

[خوا/خا] (نف مرکب) اکول. گلوبنده. پرخوار. مقابل اندک خور :
من از تو بهمت توانگرترم
که تو بیش خواری من اندک خورم.نظامی.