بی شکل

«لغت نامه دهخدا»

[شَ / شِ] (ص مرکب)(1) (از: بی + شکل) که شکل و هیأت معین ندارد. اجسام بی شکل. مقابل متبلور. (یادداشت مؤلف). رجوع به شکل شود.
(1) - Amorphe.