بی عدتی

«لغت نامه دهخدا»

[عُدْ دَ] (حامص مرکب) فقدان ساز و برگ و سلاح. بی مهماتی : و ما را چنان ماند از بیعدتی و لشکر که هر کسی را در ما طمع می افتاد. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 216). و رجوع به عُدّه شود.