بیعگه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ / بِ گَهْ] (اِ مرکب) (از: بیع + گه، مخفف گاه) مخفف بیعگاه. جای بیع و شرا. (از آنندراج) :
بیعگه غم دل خاقانی است
زآن کند اندوه در او کاروان.خاقانی.
آنرا که قبول تو خریدار نباشد
در بیعگه هیچ دلش بار نباشد.
نظیری (دیوان چ مصفا ص142).