بی علت

«لغت نامه دهخدا»

[عِلْ لَ] (ص مرکب) (از: بی + علت) بی سبب. بی جهت. بدون دلیل. (ناظم الاطباء).
- بی علت نبودن؛ بادلیل بودن. (ناظم الاطباء). سببی داشتن.