بیغا

«لغت نامه دهخدا»

[بَ / بِ] (اِ) بیغاء. در برهان بمعنی طوطی آورده اما این کلمه مصحف ببغاء با دو باء موحدهء تحتانی است «بمعنی طوطی» و گویا در هندی و روسی این کلمه بصورتی شبیه کلمهء ببغاء مستعمل است. (از یادداشت مؤلف) :
ای ساخته بر دامن ادبار تنزل
غماز چو بیغایی(1) و پرگوی چو بلبل.
منجیک.
رجوع به ببغاء شود.
(1) - ن ل: ببغائی، و در این صورت شاهد نخواهد بود.