بیغاره زدن

«لغت نامه دهخدا»

[رَ / رِ زَ دَ] (مص مرکب)طعن زدن. نکوهیدن :
خاقانی را همیشه بیغاره زنی
هم نیش بجان او چو جراره زنی.خاقانی.