بی غوری

«لغت نامه دهخدا»

[غَ / غُ] (حامص مرکب)بی دقتی. لاقیدی. بی عاری :
رفت آن دورهء منحوسه که کار من و تو
لشی و تنبلی و لاتی و بی غوری بود.
روحانی (از فرهنگ عامیانهء جمالزاده).