بیغوی

«لغت نامه دهخدا»

[بَ / بِ غُ وی] (ص نسبی)منسوب به بیغو.
- کمر بیغوی؛ کمر که بیغو را شاید. کمر گرانبها :
ز یاقوت سیصد کمر بیغوی
ز گوهر چهل گرزن خسروی.اسدی.
رجوع به یبغوی شود.