بیگانه وار

«لغت نامه دهخدا»

[نَ / نِ] (ص مرکب) (از: بیگانه + وار) بسان مردم غریب و اجنبی. ناآشنا :
بیگانه وار میگذری از دیار چشم
ای نور دیده حب وطن در دل تو نیست.
صائب.