بیگاه گشتن

«لغت نامه دهخدا»

[گَ تَ] (مص مرکب) به آخر شدن روز. بیگاه شدن :
چنین گفت کامروز بیگاه گشت.فردوسی.
که شد روز تاریک و بیگاه گشت.فردوسی.