بی گذشت

«لغت نامه دهخدا»

[گُ ذَ] (ص مرکب) (از: بی + گذشت) بی اغماض. کم عفو. که هیچ عفو و اغماض ندارد: دشمنی بی گذشت داریم. آدمی بی گذشت است. (یادداشت مؤلف). || مردی بی گذشت؛ بخیل. (یادداشت مؤلف). رجوع به گذشت شود.