«لغت نامه دهخدا»
[گِ رَ / رُو] (اِ مرکب) (از: بی + گرو) بدون وثیقه : بی گرو و گواهی هزار تومان از من بقرض گرفته و حالا دو سال است او سواره است و من پیاده. (یادداشت مؤلف). رجوع به گرو شود.