بی گروه

«لغت نامه دهخدا»

[گُ] (ص مرکب) (از: بی + گروه) بی جمعیت. بی همراهان. بتنهایی :
سکندر چو بشنید شد سوی کوه
بدیدار بر تیغ شد بی گروه.فردوسی.
رجوع به گروه شود.