بیم آمدن

«لغت نامه دهخدا»

[مَ دَ] (مص مرکب) ترس عارض شدن. بیم روی آوردن. ترسیدن از چیزی. مقابل بیم نیامدن و نترسیدن و پروا نکردن :
جان من از روزگار برتر شد
بیم نیاید ز روزگار مرا.ناصرخسرو.