بی مزه گوی

«لغت نامه دهخدا»

[مَ زَ / زِ / مَزْ زَ / زِ] (نف مرکب) که سخن نامطبوع و ناخوش آیند گوید. مُبْرِم. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر