«لغت نامه دهخدا»
[مَ رَ] (ص مرکب) (از: بی + مصرف) که محل صرف ندارد. که جای بکار رفتن ندارد. || بیفایده و هیچکاره. (ناظم الاطباء): آدمی بی مصرف؛ هیچکاره. کاغذی بی مصرف؛ بکار نیامدنی. (یادداشت مؤلف).