بی معبر

«لغت نامه دهخدا»

[مَ بَ] (ص مرکب) (از: بی + معبر) بدون رهگذر. بی گدار. بی گذرگاه :
وز خلق چون تو غرقه بسی کرده ست
این بحر بیکرانه و بی معبر.ناصرخسرو.
خاطرم از مدح تو دریاست بی معبر بلی
خاطر مداح تو دریای بی معبر سزد.سوزنی.
و رجوع به معبر شود.