بیوار

«لغت نامه دهخدا»

[بی] (عدد، اِ) بیور. (برهان). عدد ده هزار را گویند. (برهان) (آنندراج) (انجمن آرا) (از جهانگیری). ده هزار. (رشیدی) :
از همت تو کی سزد آخر که بنده را
هر سال عشر الف ز بیوار میرسد(1).
سراج الدین سگزی.
(1) - ز بیوار در این بیت دگرگون شدهء دلیوار، دلیوال است که سکه ای بوده است رایج در هند. و جهانگیری لغت بیوار را برابر بیور دانسته است. (مقالهء پروفسور نذیر احمد در ناموارهء دکتر افشار ج 2 ص804).