بیوسانیدن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ دَ] (مص) طمع کردن :
خوبیّ و جوانی و توانایی
زین شهر درخت تو بیوساند(1).
ناصرخسرو.
(1) - ن ل: بیوشاند، و درینصورت شاهد نخواهد بود.