بیهده گوی

«لغت نامه دهخدا»

[هُ دَ / دِ] (نف مرکب)بیهوده گوی. بَذیّ. بذی اللسان. هزال. هذار. یافه گوی. یاوه درای :
خاقانی اگر بیهده گفت از سر مستی
مستی به ازو بیهده گوی تو ندیدم.خاقانی.
من از کجا و نصیحت کنان بیهده گوی
حکیم را نرسد کدخدایی بهلول.سعدی.
رجوع به بیهوده گوی شود.