بیهده گویی

«لغت نامه دهخدا»

[هُ دَ / دِ] (حامص مرکب)بیهوده گویی. عمل بیهوده گوی. یاوه گویی. هزل :
جز مدح شاه بیهده گوئیست شاعری
هشتاد سال بس که بدی بیهده سرای.
سوزنی.
رجوع به بیهوده گوی شود.