بیهوده کوش

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دِ] (نف مرکب) بی فایده کوشش کننده. کنایه از ناتوان و غیرقادر به انجام کار :
مکن ای جهاندار و بازآر هوش
پشیمان شود مرد بیهوده کوش.فردوسی.