پابسته

«لغت نامه دهخدا»

[بَ تَ / تِ] (ن مف مرکب)محبوس. به بندکرده :
دشمنت خسته و بشکسته و پابسته به بند. (از تاریخ بیهقی).
پابسن.
[بِ / سِن ن / سِ] (ص مرکب)بزادبرآمده. آنکه سنی از او گذشته باشد.
- پابسن گذاشتن؛ به سنین میان جوانی و پیری رسیدن.