پاتن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (فرانسوی، اِ)(1) کفشی که در گل پوشند. || تخت کفشی از چوب یا فلز که زیر آن تیغه ای آهنین از طول هست و آنرا برای لغزیدن و سُریدن روی یخ بزیر کفش بندند و این کار نوعی ورزش زمستانی است.
(1) - Patin.