«لغت نامه دهخدا»
[تِ] (اِ) چَچ. آلتی چوبین چون پنجهء انسان با دستهء بلند که در خرمن ها بدان غله برافشانند و کاه از دانه جدا کنند. پَتِنی. غله برافشان. و در لهجهء شهمیرزاد (دیهی بر چهارفرسنگی شمال شرقی سمنان)، هشتالَم. پنجه. شَنَه. || سینی چوبین بر گونهء برهونی که غله بدان افشانند. غله برافشان. دانه برافشان. پرپاش.