پاک چهر

«لغت نامه دهخدا»

[چِ] (ص مرکب، اِ مرکب) روی پاک. چهرهء پاک. چهر نیک :
ندانم به ایران گراید به مهر
وگر سوی توران کند پاک چهر.فردوسی.
بدو گفت زال ای خداوند مهر
چو اکنون نمودی بما پاک چهر.فردوسی.
|| (ص مرکب) دارای چهر پاک.