پاک مرد

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ص مرکب) صالح. مقابل ناپاکمرد :
تو تا برنشستی بزین نبرد
نبودی مگر یکدل و پاک مرد.فردوسی.
پاک مغز.
[مَ] (ص مرکب) پاکرای. پاک اندیشه. که مغز و اندیشهء پاک و درست دارد. زیرک. تیزهوش. تیزویر :
که مهبود بد نام آن پاک مغز
روان و دلش پر ز گفتار نغز.فردوسی.
ولیکن یکی داستانست نغز
مگر بشنود مردم پاک مغز.فردوسی.
پرستندهء بیشه و گاو نغز
چنین داد پاسخ بدان پاک مغز.فردوسی.
چو بشنید زال این سخنهای نغز
بدل گشت خرم گو پاک مغز.فردوسی.
یکی بارهء گام زن خواست نغز
بدان برنشست آن گو پاک مغز.فردوسی.
ز بازارگانان یکی(1) پاک مغز
سخنگوی و اندر خور کار نغز.فردوسی.
بفرمود تا درگری پاک مغز
یکی تخته جست ازدر کار نغز.فردوسی.
بموبد چنین گفت کای پاک مغز
ترا کردم این لقمهء خوب و نغز.فردوسی.
که فردوسی طوسی پاک مغز
بداده ست داد سخنهای نغز.اسدی.
پاک مغزی.
[مَ] (حامص مرکب)پاک رایی. تیزهوشی. تیزویری.
(1) - ن ل: آنکه بد.