پاگانل

«لغت نامه دهخدا»

[نِ] (اِخ) (کامیل - پیِر - آلکسیس...)(1) پسر پیِر پاگانل. مولد بسال 1797م./1211 ه . ق. در پاریس و وفات در سنهء 1859م./1275 ه . ق. به همان شهر. وی نخست وکیل دادگستری بود و سپس منصب قضا یافت و بعد رئیس دبیرخانهء وزارت کشاورزی و بازرگانی شد (1840م.) و از آن پس به مدیریت ادارهء کشاورزی رسید و از آثار معروف او: تاریخ فردریک کبیر (1830) و رساله ای در باب تشکیلات سلطنتی ناپلئون (1836) و تاریخ ژزف دوم امپراطور آلمان (1843) و تاریخ اسکاندربرگ(2)(1855) و غیره است.
(1) - Paganel (Camille-Pierre-Alexis).
(2) - Histoire de Scanderberg.