پانتلاریا

«لغت نامه دهخدا»

[تِ ل لا] (اِخ)(1) یا پانتلریا(2). جزیره ای متعلق به ایتالیا میان سیسیل و تونس. اراضی آن آتش فشانی است به مساحت 100 هزارگزمربع. با 7200 تن سکنه و مرتفع ترین نقاط آن منت گراند 836 گز ارتفاع دارد. کوههای آن مستور از جنگل و درختان انگور و میوه دار است و بر دامنه ها مراتعی خصیب باشد و آب شیرین در آن نایابست.
(1) - Pantellaria.
(2) - Pantelleria.